http://www.youtube.com/watch?v=vr3x_RRJdd4

Soms doet een knuffel wonderen. Het kan zijn dat dat precies is wat je nodig hebt.

Free Hugs is een fenomeen dat over de hele wereld gaat. Op internet kun je googelen naar Free Hugs of naar Juan Mann, die ooit begon met een aktie waarbij hij probeerde onbekende mensen te bereiken en hun leven wat licht en kleur te geven. We leven in een wereld vol sociaal isolement. En bitter weinig menselijk contact.

In zo'n povere wereld doet de Free Hugs actie kleine wondertjes. Voor wie er oog voor heeft. De effecten van de Free Hugs tot nu toe vormen een bijzonder fenomeen. In de Vredesweek 2011 willen wij graag dit teken van hoop, wat het op veel plaatsen in de wereld inmiddels is, ook in Drachten oprichten. 

Loop morgen vanaf 12.00 uur even langs het Museumplein. En knuffel een vreemde. Of laat je knuffelen. Je zult merken dat dat positieve energie teweeg brengt. En dat mensen verbaasd zijn over het feit dat ze blijkbaar zó weinig worden aangehaald en het toch zo nodig hebben. 

Je kunt eeuwig praten over vrede en toenadering tot elkaar. Soms moet je het gewoon even onbekommerd en zonder allerlei bedoelingen laten gebeuren. Gewoon. Hoewel... Wás het maar gewoon!

Frank van Dijk en Jurgen van den Herik

Bij Philips

Op de rotonde bij Philips verschijnt vandaag een kunstwerk, zag ik vanmorgen, daar langs rijdend. Pal op de stalen fierljepper, die de weg al vele jaren markeert en die de twee Philipslocaties met elkaar verbindt komt nu, in het rotondeperkje, een wat aandacht betreft rivaliserend object. Mijn medepassagiers in de auto vonden het mooi. Ik niet. Dus over smaak valt heel goed te twisten, blijkt.

Ik merkte dat het kunstwerk mijn aandacht als bestuurder ook nog afleidt. En ik vraag me af hoe de gemeente het in gemoede voor elkaar heeft gekregen om midden op een rotonde, waar automobilisten hun aandacht bij het daar zeer drukke verkeer moeten houden, een kunstwerk te vergunnen dat zo nadrukkelijk de aandacht afleidt. Ik wacht op de eerste aanrijdingen...

Twee stalen objecten zo pal op elkaar gaan met elkaar communiceren en die communicatie bevalt mij slecht. Ik vraag me af of het de beide kunstenaars, als het niet van één en dezelfde maker mocht zijn, wel goed bevalt. Dit soort objecten hebben wat ruimte nodig, en een beetje rustige omgeving. En ook niet zo absurd dicht op elkaar. Je moet je nu wel door een heleboel bijeengepakt ijzerwerk heen wringen om langs Philips te komen. Een klungelig en onsamenhangend ingerichte soort beeldentuin is het geworden.

Waarom leidt het zo de aandacht af? Omdat het een onrustig stuk staal is geworden. Met bovenin een soort alziend oog, en daaronder, wijd uit elkaar gepositioneerd een hoofd van iemand die ik niet ken, en een gefigureerde scheerkop, bekend van de onvolprezen Philips-shavers. Het geheel zo met uitsteekseltjes bedekt, dat je inderdaad denkt aan kunst met een flinke baard die wel een knip- en scheerbeurtje kan gebruiken.

Als je aan komt rijden werkt het vervelend vervreemdend. De stalen fierljepper prominent in beeld, omgeven door vele grijze lantaarnpalen, met daar weer tussendoor en dwars erop wat aftandse blauwe lantaarnpaatjes die de route tussen de twee Philipslocaties moeten markeren en om de voetgangers bij te lichten die ter plekke door de middenberm banjeren En dan nu weer dat megalomane Philipshoofd in staal, met een alziend oog erop en een driekops shaver-onderdeel erin gehangen.

Ik ben benieuwd welke Philips-bonus-opstrijker hier vereeuwigd wordt. Er staat een feesttentje bij, dus de installatie van dit object  zal daar binnenkort wel gevierd gaan worden.

Over het algemeen zetten ondernemers dit soort ornamenten in de openbare ruimte neer op of vlak voor het moment van vertrek. Zodat naast een lege en verlaten fabriekshal en aanpalend stuk gifgrond de ondernemer de plaatselijke bevolking toch nog iets moois schenkt. Een aandenken.

Of dat hier ook het geval is weet ik niet. We zullen zien. Maar een kunstwerk op een plek dulden waar de vele verkeersdeelnemers geacht worden hun aandacht er vooral níet bij te hebben blijft een voor mij vreemde en niet erg verantwoordelijk manoeuvre.

Komt er vanmorgen een man aangelopen met een teckel. Laten we de man voor het gemak Wilniks noemen. Hij houdt halt bij de stoeprand en wil dat ook zijn hond hetzelfde doet en netjes eerst naar links en dan naar rechts en vervólgens weer naar… juist: links kijkt.

De teckel was dat echter niet van plan en trippelt op zijn belachelijk korte pootjes doodgemoedereerd rechtdoor.

“Zit” roept de man. En geeft daarbij zo’n ongelooflijk harde ruk aan de riem dat het teckeltje naar adem happend een centimeter of tien boven de grond komt te bungelen. Hij kan nog net zijn linkerachterpootje op de straat houden.

“Zit!” roept de man nog een keer. Maar het hondje zou niet weten hoe dat moet, half stikkend in zijn halsband. Een getackelde teckel.

Teckels moeten heel intelligent zijn. Ze willen van alles, en vooral dóórlopen. Maar door de vorm en de te korte pootjes en door het potsierlijke gebungel in de strak aangetrokken halsband ziet het daar niet naar uit.

De hond zag mij niet. Baasje trouwens ook niet. Ik kwam van links.

volgen? twitter.com/njvandenherik

 Tja, wat wordt hier nu bedoeld?

Is Jumbo diervriendelijk en wil Jumbo zeggen: andere winkeliers vragen doorgaans om uw hond vast te binden, en niet mee naar binnen te nemen, maar wij geven er de voorkeur aan wanneer u dat hier níet doet. Laat uw viervoeter hier liefst loslopen, een beetje snuffelen, pootje optillen, geurvlaggen uitzetten, kortom alles wat een hondenleven zo boeiend maakt, maar bindt het dier hier niet vast. Eerst stond er misschien: "gelieve uw hond niet hier vast te binden". Maar een medewerker van de bordjesfabriek merkte op: waar moeten de mensen hun hond dán vastbinden? Bij Bakker Bart, een eind verderop? Dat zal Bart niet leuk vinden. Toen is de tekst aangepast.

Alternatief was ook: "gelieve hier niet uw hond vast te binden", maar ja, dat was ook een vage tekst. Wat moet je dán vastbinden? De accordeonspeler? "Gelieve uw hond thuis vast te binden, dan wel thuis op te sluiten en niet mee te nemen naar onze winkel"... dat zal wel de bedoeling zijn. Maar hoe zeg je dat een beetje vriendelijk?

Wat kan reclame toch ongelooflijk grappig zijn!

Maar niet heus...

:-(

Tijdens onze vakantie kwam ik dit bord met tekst tegen op een parkeerplaats met enkele gereserveerde plaatsen voor mensen met een beperking, zoals dat zo netjes heet * .

Ik zie in Drachten regelmatig GT'ers (Gezonde Tweebeners) op zo'n speciale plek gaan staan, en snel even een boodschap doen, of zo. Duurt toch maar even, ben zo terug. Ook zie ik regelmatig een motoragent rondtuffen die al deze parkeerplaatsen op dergelijke overtredingen bekijkt, en ook regelmatig de GT'ers beboet. In de hoek van de parkeerplaats bij winkelcentrum De Drait, voor kerkgebouw de Arke dus, zelfs met regelmaat van de klok...

Wellicht is het een idee om in Drachten dergelijke borden te plaatsen. Het zet aan het denken. En als het je nu niks kan schelen om een prent van vijftig piek te dokken, je bent min of meer verplicht om na te denken over wat je aan het doen bent als je niets mankerend je auto op zo'n plaats zet en vrolijk en gezond wegstiefelt om onbekommerd je ding te doen. Hoewel... iets minder onbekommerd? Dat zou al wel wat zijn. Toch?

* invalide is een rot-woord, vind ik en moeten we niet gebruiken. Valide is namelijk Latijn en betekent: van waarde. "In" is een ontkenning, à la: incompleet =  niet compleet; incorrect = niet correct, en zo dus ook: invalide = niet van waarde. Waardeloos dus. 'Handicap' daarentegen komt -als begrip- uit de paardenraces. Het betekent daar: een toegevoegd gewicht, voor het sterkste (!) paard. Om ook de zwakkere paarden een kans te geven.

Het Graffity - kunst - project. (edited)

Met een paar vloeken en een flinke kwak sperma ertegenaan lijkt het toch weer heel wat.

Je moet er van houden. Van kunst. Ik ben althans zwaar onder de indruk van zoveel originaliteit.

G.V.D. is een afkorting. Het kan zijn dat deze artiest Gert van Dijk heet. Of Godelieve van Driel. Maar het kan ook zijn dat hij of zij "There is no Spoon" genoemd wil worden en luid "Godverdomme" wil zeggen. Dá's wat lang voor een vlotte spuiter dus kort je het wat af.

Godverdomme is een verbastering van de uitspraak: "Moge God ... verdoemen". Op de puntjes dan uiteraard iets in te vullen naar believen.

Het is dus feitelijk een gebed tot God om iets of iemand te verdoemen en in de hel te werpen. Een tamelijk vrome bedewens, die gelovigen destijds veel tot God hebben opgezonden om te trachten te voorkomen dat zij samen met ongelovigen en ander tuig de eeuwigheid moesten zien door te brengen.

Deze kunstenaar is dus iets of iemand meer dan zat. Hij bidt daarom tot God dat diegene of datgene waar hij geen raad mee weet onder een doem wordt gesteld en in het eeuwig vuur verdwijnt. Ter verduidelijking wordt in de tag de dodelijke bijl van Wodan of Donar of welke God ook maar te hulp moet schieten al omlaag gezonden in de vorm van een -verhoopte- bliksemschicht.

De artiest vergeet er wel bij te vermelden wie of wat getroffen moet worden, dus laat ons als toeschouwer in het ongewisse. Wellicht is dat het meest artistieke eraan: het laat zoveel te raden over. "Ben ik het, Heer?"

Ik wens hem (of haar) dan ook veel succes, maar betwijfel of deze bede wordt verhoord. Ook al omdat het afdakje erboven ervoor zorgt dat God er geen reet van ziet.

Zij was de enige van de band Matt Bianco waar Mark een foto van heeft gemaakt. Hoe zou dat toch komen? Een betoverende glimlach doet veel.

De manier waarop je als artiest het publiek aankijkt roept iets op, afgezien van de vraag of je kan zingen en hoe goed. Je vergeet haar niet meer. Je gunt de band Matt Bianco een sympathiek applaus, alleen al vanwege haar verschijning.

Zou ze erop getraind hebben? Die haarlok zat met zorg vastgeplakt, uitgekiend. En de rest, ach daar was ook toegewijde aandacht aan besteed, zo te zien. Zij wilde graag dat je hen bekeek, maar al snel kijk je hoger, en kijk je haar áán. En zij jou. Want die glimlach...

De accolade is bijna volmaakt, zij het wat smal gezien de huidige plastische chirurgie-terreur. De ogen half dichtgeknepen geeft iets heel nabij's en toch afstandelijk. Je krijgt de niet te onderdrukken wens die afstand te overbruggen. Haar uit te nodigen. Kom ga mee en vertel me wat je beweegt. Probeer het maar, lijkt ze je te zeggen, met een tikje toegeknepen mond. En de opwaartse krulletjes daar waar haar mond ophoudt en haar wangen beginnen, inclusief vertederende kuiltjes: het is van een grote schoonheid. 

Ook haar lijn is trouwens niet die van de liposuctieparade. Armen geen staketsels. Ellebogen geen uitsekende punten. Schouders niet hard maar zacht gespierd. Stevig op haar landingsgestel. Tallozen zouden jammerend gaan fitnessen, water drinken en bloemkoolroosjes kauwen, Zij niet. Zij stáát er. Vanaf de eerste minuut. En ze kijkt je aan met een glimlach... Verbijsterend mooi.

Maar ja, het gaat uiteindelijk om de muziek. En die swingde behoorlijk. Bekende deuntjes ook. Matt Bianco mag er wezen. En toch zou het een tikje brave band zijn geweest zonder deze raadselachtige intieme blik, van een heerlijk mens, die wat mij betreft een nieuwe schoonheidsnorm stelt, vakkundig en met passie aan het publiek kado gedaan.

Stop met sappen. Wees trots op jezelf. Vergeet de weegschaal. Hou op met kuren. Maar: glimlach. Glimlach breed daar waar je kunt. De wereld wordt er een héél stuk mooier van.

Ameland. Op weg naar het strand. Mijn zoontje Maarten had juist opgemerkt dat ik in de hondenstront had getrapt en ik stond aan de kant van de weg met een takje de ergste schijt tussen de profielribbels van mijn wandelschoenen uit te peuteren. Kijk ik even opzij, naar de lantaarnpaal waartegen ik me staande houd...

Vraag je je toch af: wat hebben Groningers, en dan de fanatics onder hen, in godsnaam (sorry Petra) tegen Amsterdammers? En dan hun leven lang. Dat ik dat nou zou hebben, als geboren Rotterdammer. Maar een Groninger? Ik ging ervan uit dat zij, als fanatics zijnde, stickers zouden plakken met teksten over Friezen. Over Drachtsters voor mijn part.

Ik ben met een Drachtster getrouwd en merk, nu ik ver-friest aan het raken ben, dat er een vergelijkbare kinnesinne bestaat tussen Friezen en Groningers als die wij hadden met Amsterdammers. Oftewel inwoners van Rotterdam-Noord. Hoe zulke dingen ontstaan weet je soms niet. Tussen de grote steden kan ik het me voorstellen. Amsterdam doet graag groot. Rotterdam is het.

Maar waar gaat het over, hier in het Noorden? Verwarrend vind ik het dus als Groningers ineens over Amsterdammers gaan schrijven. Dat ze schijt ("schait"?) aan hen hebben. En dat ik, als Rotterdammer, dat op een fries waddeneiland te lezen krijg...!

In de stront staande.