Wii denkt dat ik grijs haar heb en een knotje.

Hi hi, wie weet is het waar.

Ik maai door de kamer met het pookje van de Wii.

Drie kleinkinderen kunnen tennissen.

Hoewel, alleen maar op de Wii.

Wii is beter voor het interieur, wat vind Jij?

Ze doen het voor mij, voor het gevoel van Wij.

Wij doen aan sport, zeggen ze, net als Jij.

Die drie zijn stoere mannen op de Wii.

Stekeltjeshaar en spierballen, Wie is Wie?

Liever doen ze autoraces.

Zonder rijbewijs, met 9 levens.

Alledrie onverschrokken op de Wii.

Ze zijn vertrokken voor ik het zie,

Veel te snel voor Mij.

Er is ook yoga op de Wii, nou ja, in de winkel dan.

Want dat is weer te sloom vinden Zij.

Vrijdagmiddag loop ik de huiskamer binnen. Het is 12 november en er staat nog een mandje met snoep op tafel. “Was het mooi, Sint Maarten?”, vraag ik. Hij knikt. “Ja geweldig, prachtig gezongen”. Ik zie een traan van ontroering.

Ik probeer elke week tijd met hem door te brengen. Omdat het gezellig is en omdat ik zijn ontwikkeling wil meemaken, omdat hij me raakt ook, het is een bijzonder mens.

Soms gaan we naar buiten en hij wijst de weg; altijd verassend. Nieuwe plekken die hij kent, onder de indruk van een vrachtwagen met rode laadbak, altijd een ontdekkingstocht. Maar het liefst gaat hij naar het water en het dierenparkje.

Als hij een poos naar buiten staart vraag ik wel eens wat hij denkt. “Niets” is vaak het antwoord. Ik ben jaloers, ik oefen al jaren om eens niets in mijn hoofd te hebben.

Als ik opper een spelletje te doen, slaat hij dat af, hij laat zich niet sturen, doet alleen wat in z’n eigen kop opkomt.

Met slecht weer kijken we soms een DVD. Meestal die van de Hubble, maar ik probeer altijd een idee aan z’n hoofd toe te voegen dat ik ook leuk vind, zoals de Beagle of Planet earth. Daar kunnen we samen over praten en stil worden over de schoonheid van de aarde. Maar dat zijn mijn woorden.

Dit mens leeft in het nu, wat een rijkdom. Slechts af en toe een fijne herinnering of een vooruitblik, maar nooit ver. Geen toekomstplannen, geen dramatisch verleden.

En dan ineens, vol vuur: “oh, ik kan haast niet wachten tot het sinterklaas is”.

Kind geweest, volwassen geworden, jarenlang een verantwoordelijk mens geweest, maar de volwassenheid is van hem afgesleten, van mijn vader.

(in het kader van de kleine schrijver)

Spetters 

flinterdun krullend

stromend energiek onpeilbare

dreigende diepte donderend geraas

schoonheid