De actiegroep "Zwarte Hand" liet vanochtend een handtekening na op de publicatieborden van het gemeentehuis. Boodschap: "Bert wanneer gaan we zwemmen in de Drachtstervaart?" gevolgd door "Gemeente Smallingerland, geef gas!"

Het gemeentebestuur vindt het lastig om te communiceren met anonieme afzenders en stelde dus meteen maar de tegenvraag als "de Rode Hand":

"Koudwatervrees om even contact op te nemen?"

Vandaag nog de hele dag te zien bij het gemeentehuis.

Potzenmaker Jan Ketelaar is terug uit New York. De belevenissen waren nog niet allemaal beschreven. Daar gaan we dus met:

Part of it take 9
Vrijdag 18-9-09 7.59 uur

“Is wat jou beweegt hetzelfde als wat je gaande houdt”
Berend van Epscheuten

Gister Halina Reijn gezien, "la voix humaine" geregisseerd door Ivo van Hove.
Dat is niet zo maar wat een beetje toneel spelen dat gaat met hart en ziel.
In een oude loods op een tribune, een tot de essentie teruggebracht decor.
Het was een diep treurig stuk maar prachtig. Prachtig

Ik heb deelgenomen aan een bijeenkomst over "site specific theatre". Dat je een stuk maakt speciaal voor een bepaalde locatie. Ik moest wel denken aan hongergebieden ook aan Afghanistan en Irak. Die mensen leken me wel serieus hoor, daar gaat het niet om.
Het is altijd bijzonder hoe iemand een fascinatie heeft voor een deelgebied, hoe iemand zich volledig kan verliezen, in iets, dat voor de buitenstaander een detail lijkt.

Vandaag gaan we de beelden een beetje verzetten, naar ik hoop. Ze staan nu toch een beetje als stiefkinderen bij het afgetuigde en verlaten Frieslandhuis. Dat is op, zeg maar, 80 meter vanaf het festivalterrein waar het meeste gebeurt.
Op het festivalterrein zit het meeste publiek te eten, te zitten en te zijn, ik zou het mooi vinden als de beelden er tussen de mensen in staan. De directie van Oerol zowel als die van de Parade vinden het een goed plan.
Nu moet de organisatie van Governors eiland het nog goedkeuren. Als het niet toegestaan wordt ben ik zeer benieuwd naar de reden.

Je hebt, als je niet te zeer in je zelf gekeerd bent en er enigszins toonbaar uit ziet, snel en veel contact in de stad. Veel fijne momenten, een blik, een woord, een aanraking, dat komt misschien, omdat je met elkaar, allemaal een beetje alleen bent, maar misschien ook omdat er niets van je verwacht wordt omdat je toch zo weer verder met je eigen leven gaat.

Als ik weer thuis ben ga ik me ga ik me eerst eens goed scheren en dan vreselijk kussen, alles wat niet tegenstribbelt. Want dat mis ik wel, als het zo door gaat ben en heb ik straks 2 weken niet gekust. Ik hunker met grote hunker, het gaat hier nu geloof ik niet over seks, al weet je het niet zeker, wat mij betreft is seks toch ook een soort verslaving.
Wat je hier ook allemaal ziet lopen en bewegen zeg, als dat in optocht over de promenade zou gaan. Maar ook wat een lippen en monden waar je compleet in lijkt te kunnen verdwijnen.
Goed ik zal het hier verder maar bij laten.

Gister sprak ik met Julian, hij was tijdens het aandoen van zijn trui een stuk bril verloren.
Laat ik dat nu, na lang gezoek in het donker, weer terug vinden. Daar was ik wel blij om en hij ook.
Julian doet in real estate, dat is huizen verkopen heb ik begrepen. We hadden het ook een beetje over  ouder worden, en het gevoel dat het nu al, soms pijnlijk tot je door dringt, dat je tijd opraakt.
Julian had een mooi boek gelezen, van een bioloog, die schreef dat bijvoorbeeld een mier, in z’n mierenkolonie,  geen besef heeft, hoe en waarom hij functioneert, laat staan van tijd, maar toch een zinvol leven leidt, simpel omdat hij deel uit maakt van een groter geheel dat hij niet kent maar wel ondersteunt. En zo is het bij mensen misschien ook: waarom zou een mens beter zijn of beter moeten zijn dan een mier...dat is toch wel een troostrijke gedachte.

(wordt vervolgd)
 

Jan Ketelaar wees ons er terecht op dat "Part of it, take 5" nog niet op de site was verschenen. Dus voor alle trouwe volgers van Jan's gedachten, gevoelens en belevenissen volgt hier natuurlijk toch nog:

Part of it take 5

Los van aandachttrekkerij, egoïstische perikelen, avontuur, de adrenalinekicks, nieuwsgierigheid, het opdoen van zwetsmateriaal, de neiging om graag belangrijk te willen lijken en wat ik nog door blinde vlekken niet kan zien, is dat ik graag wil dat de wereld wat gezelliger wordt en dat iedereen te eten heeft.
Soms zou je graag op een dag als zo´n Japanse soldaat uit het oerwoud willen komen en dat ze zeggen “Er is helemaal geen oorlog, het is voorbij, ga naar huis, kom weer thuis, er is niets meer van de meeste narigheid over, we hebben allemaal te eten nu, er sterven vrijwel geen mensen meer in het verkeer, er wordt niet meer gebombardeerd voor de vrede, op de mijnenvelden wordt nu groente verbouwd, de boel is veilig en schoon nu, het is hartstikke gezellig, waar heb je al die jaren gezeten?”

Het is vreemd te constateren maar ook logisch dat wat er leeft of wat er sterft slecht tot je doordringt.
Toch is het zo dat het misschien wel goed zou zijn, een tijdje geen WK voetbal, geen Wimbledon, geen brood en spelen, geen hypes, geen afleidingsmanoeuvres.

Er is een bak vol selectieve boosheid, emmers vol verontwaardiging over futiliteiten, zoals over meisjes van dertien die de zee op willen en een land dat in rep en roer lijkt terwijl in datzelfde land iedere twee weken een kind van onder de twaalf in of onder een auto sterft.
Een Amsterdamse Marrokaan, of een Nederlandse Amerikaan die ergens in een brievenbus pist lijkt soms belangrijker dan een boot vluchtelingen en de omstandigheden van waaruit ze komen.
Maar goed, er is geloof ik een joods gezegde “red een mens en je redt de wereld’

“De staat” is gemaakt in een lange bui van gevoelens van onmacht. Waarom lijkt het niet gezelliger, waarom heeft niet iedereen te eten terwijl er raketten vertrekken, nieuwe gevechtsvliegtuigen besteld en gemaakt worden? Nou ja, noem het maar.

In hoeverre drukt de wereldsituatie op onze schouders, een mens is een sociaal dier, nu de wereld door de huidige verbindingsmogelijkheden zo klein lijkt te zijn lijken de mensen te sterven in je achtertuin.
Dat drukt op ons, er wordt nog al wat gedronken en geantidepressivaat.(wordt vervolgd)
 

Ver weg in New York mijmert Potzenmaker Jan Ketelaar over 'home sweet home':

Vooral ‘s nachts als de werkplaats en de wereld van mij is.(wordt vervolgd)

Meer verhalen van Potzenmaker Jan Ketelaar in New York:

Part of it take 7
17 Sept. 8.47 uur

Ik heb me er maar aan overgegeven, ik ga het niet redden en dat is ook geen wonder.
Je bent in het bos en je ziet een blaadje.
Je bent voor drie seconden in een joekel supermarkt of bibliotheek.
Je praat een paar woorden met iemand.
En dan wil je zeggen of dan vragen ze je hoe was het?
Dat gaat niet, het is te groot en te veel.

Maar goed in New York staan meer bomen dan ik dacht en veel die ik niet ken.
In de supermarkt staat een speciaal schap met mondwater, enige overdrijving is mij niet vreemd maar misschien wel 80 soorten. Wat zou dit zeggen?
Ik vroeg de weg aan een grote zwarte portier, toen hij uitgepraat was en ik het begreep, gaf hij mij een hand en sloeg z’n andere arm om me heen met de woorden “take care brother”

Het museum of modern art (MOMA), daar ben ik geweest, ik heb me voornamelijk gericht op ruimtelijk werk. Het was toch wel emotioneel om de collega’s te zien. Al was dat denk ik ook omdat ik me realiseerde dat ik daar ook zou kunnen staan (schaam op mij). Het is jammer dat ik zo laat begonnen ben, het is een lange weg te gaan.
Ik mocht visitekaartjes en foto’s afgeven het was niet mogelijk een afspraak te maken ook niet in dit speciale geval dat de beelden in New York zijn. Dit ook omdat de commissie niet los van elkaar kan opereren en maar eens in de zoveel tijd bij elkaar komt.
Het komt er op neer dat ik me beter voor had moeten bereiden, en zo is het ook.
Als ik wat met New York wil dan is dit een klein verkenninkje.
Ben bij een aantal grote galeries in Chelsea geweest, prachtige ruimtes, dat is wel zeker, maar ik heb niet het gevoel daar aansluiting te vinden.
Wat ik moet doen is gewoon rustig doorwerken, m’n talenten bundelen en me misschien, of me misschien wel zeker, specialiseren. Werken is toch ook gewoon het fijnst.

Op Governors Island gaat het festival vandaag weer los tot en met de 20e.
Ik kies ervoor om bij m’n werk te zijn, met mensen te praten en kaartjes uit te delen.
Om zo een beetje te zaaien.

Na de verhalen over de eerste paar dagen van het verblijf van Potzenmaker Jan Ketelaar in New York ontvingen we vanochtend een verslag van de Frieslanddag op Governors Island:

Part of it take 6
16 sept. 17:26 uur

“Moraal en ethiek zijn, na de maag, voor een groot
gedeelte afhankelijk van de leegte van de zak.
Dat is bij mannen, bij vrouwen weet ik dat niet zo”

Berend van Epscheuten

Het is zo druk, ik gun me de tijd niet om even rustig wat te schrijven.

Voor ik iets probeer te zeggen over de Frieslanddag eerst iets over het Holland-dorp.
Zo dat was het al weer.
Nee toch nog even, als je nu Nederland neer wilt zetten als een land van diensten, of een economie van kennis, of een beetje cultuur, dan kun je dat doen.
Maar dat is geloof ik niet de bedoeling geweest. Ik weet niet wat dit dorp of de aanloop naar dit dorp gekost heeft en ook niet wat sowieso de bedoeling was maar het enige dat ik kon denken was, snel wegwezen, hier hoor ik niet bij.
Een stel verklede halve zolen, in een decor, dat bij de eerste beste buurtvereniging of optocht, met factor 10 keer beter uitgevoerd wordt. Wat een vertoning zeg, schurftig bordpapieren huizen met stroopwafelige haring, een krakemikkerige molen, zakjes tulpenbollen en ongein.

Nee dan de Frieslanddag, ik probeer me te gedragen nu.
Het was gezellig, veel mensen zagen elkaar of zagen elkaar weer en dat was mooi.
Het huis op Governors Island, waar Reagan en Gorbatsjov elkaar spraken, was ingepakt met Friese vlaggen. En van binnen bekleed met promotie materiaal, op de schoorsteen stond tussen de Amerikaanse en Friese vlag een beeld van uw Potzenmaker voorstellende en hetende “vermoeide man”.

Het was wel fijn met mensen van de provincie die aardig voor me waren, allemaal, echt waar, en de commissaris die het regelde en met mijn toestel een foto maakte van Doutzen Kroes en mij, staande voor de Staat van Nederland.
Jannewietske de Vries was er ook en ze vonden het allemaal mooi. Ook omdat er zo toch nog wat beeldende kunst bij was. Maar ik dacht eerlijk gezegd wel een beetje “stop het geld waar je mond is”.
Bijvoorbeeld de gemeente Achtkarspelen heeft 25 % van de kosten gedragen, de gemeente Drachten Smallingerland 10%, Hendrik Wind 20%, Theunis Bakker van “Mannen van Staal” uit Winsum 15%, blijft over een gat van 30% voor Potzenmakerij Ketelaar. Maar goed, ik wilde het zelf en heb me met verve binnengeklungeld.

Toch in een soort van streven naar cultuurpromotie en 2018 is het licht vreemd dat de provincie niets heeft bijgedragen aan de beeldende kunst in en bij het tijdelijke Frieslandhuis.
Dat er bijvoorbeeld niet even een schilderijtje hing van...ik zal geen namen noemen.
Aan de andere kant had ik die kunstenaars ook wel graag eens wat actiever.
Wat verder nog opmerkelijk was, was dat toen de loop er in zou gaan komen, de loop van Amerikanen, dat toen het huis werd afgetuigd en afgesloten voor publiek.
En dat er geen droge worst was.
Dat was zacht gezegd een beetje maf.
Kort samengevat bij komende promoties van de provincie Friesland zou de provincie Friesland beeldend kunstenaars uit kunnen nodigen om werk beschikbaar te stellen of misschien een beetje mee te denken of beide.
Maar misschien heb ik wat gemist.

Verder spijt het me, mocht dit geheel wat lullig overkomen, want het was eigenlijk heel leuk met elkaar maar ik moest het wel even zeggen. (wordt vervolgd)

Potzenmaker Jan Ketelaar verblijft in New York. Hij woonde de festiviteiten rond New York 400 bij omdat zijn beeldengroep "De Staat van Nederland" voor de gelegenheid naar Governors Island is verscheept. De Potzenmaker heeft - met wat technische vertraging - tijd gevonden om zijn belevenissen van de eerste dagen naar ons te sturen:

Part of it 1
Amsterdam 8 sept. 16:14

Ik zit te wachten, veel te vroeg, tot ik in het vliegtuig mag.
We waren vanochtend al om kwart over tien weggegaan, het is wat.
Wat een zenuwenboel zeg, rijke fantasie, apen en beren.
De vlucht gaat, als het goed gaat, zeven uur en een kwartier duren.
Het is de bedoeling dat het vliegtuig vertrekt om 18:15 en dan arriveert om 20:15 Amerikaanse tijd.
Het is een hele klus geweest het zo ver te laten komen.
“De staat van Nederland” is al in New York. Het beeld heet daar nu “States of Holland”
“De staat”  bestaat uit 2 beelden, een wijzende man en een tijdgeest die “MEER” heet.
De wijzende man is een 3.60mtr. lange man.
In New York noem ik de wijzende man “state 2 Pointing”. Het beeld “MEER” heet “state 1 MORE”.
Het is half vijf nu, er komen al meer mensen, m’n hoofd voelt een beetje zwaar, als ik het zeggen mag (wordt vervolgd).

Part of it 2
9 sept. 6:20

Bang ben ik.
Voor geluksgevoel, dat vaak breekbaar is en kort, is, als je het nuchter beleeft, wel wat moed nodig. Ik typ met klamme handjes, mijn hart klopt, wat mij betreft, nadrukkelijker dan nodig.
Ik moet aanvaarden dat het nodig is om aan de gang te gaan om niet in een angstige apathie te geraken.
Er is zoveel en er kan zoveel mis gaan.
Ik moet zo contact opnemen met de organisatie, om vandaag “De staat” uit de container te halen en een plaats te geven op Governors Island. Het New Island festival hoopt morgen te starten. Zaterdag 12 september is de Frieslanddag.

Okidoki jonges en meisjes, ik ga me wassen en wat eten zoeken
Wordt vervolgt (mag ik hopen)
Aah komt wel goed hoor.

Part of it 3

Heb gesmst met de organisatie hoe laat ik zal komen.
Het is nu 8.45uur, ik zou wel willen beginnen maar ik weet nog niet hoe ik bij de veerboot naar Governors Island moet komen en ook niet hoe laat deze gaat.
Ik wacht tot 10.00 uur, als ik dan nog niks gehoord heb neem ik een taxi naar de veer.
Laat ik zeggen 9.30 uur, onzekerheid is een kwelling, je kunt maar beter aan het werk zijn, maar ik heb zo´n vreemde baan.

Ik heb de goegemeente verteld dat ik alleen wilde gaan, omdat me dat een soort “eenzame wolf-gevoel” zou geven waardoor ik me mogelijk heel sterk zou kunnen voelen vanuit m’n eenzaamheid. Forget it.(wordt vervolgd)

Part of it 4
10 sept. 4:51 uur

Het valt zo vaak mee, al lijkt dat soms niet zo.
Vanmorgen of laat ik zeggen gistermorgen was eerst geen contact te krijgen met de organisatie op het eiland. De veer naar Governors Island voer pas om 14:00 uur. Dit i.v.m. veiligheidsmaatregelen omdat president Obama in de stad was.
Toen ik op het eiland aankwam lagen de beelden voor het tijdelijke Fryslan-house in het gras.
Ik zag de bui al hangen, wegzakkende heftruck enzo, maar niets van dat alles. Ik werd geholpen door Gerard die voor de Parade werkt. Het betekende dat ik kon kijken hoe goed hij het deed. En zo was het. Met een enorme verreiker ,en soort telescopische heftruck, had Gerard het zo voor elkaar. Ze staan er mooi bij nu.
Er was, van Amerikaanse zijde, commotie over “de wijzende man” daar deze naakt is. Men heeft daar grote moeite mee en gevraagd of “his private parts” kunnen worden bedekt.
Ik heb daar niet lullig over gedaan, hij heeft een leren schortje voor nu. Wel overweeg ik een terugkerende modeshow met als thema “charming the snake”
Er is van alles mogelijk, onze Sietske heeft een prachtig schortje gemaakt van een blauwe theedoek met molentjes, ze heeft er “CENSORED” opgedrukt met zwarte verf.
Een sok van Heerenveen kan ook mooi zijn of een grote luier van een vlag, maar ik zal de boel niet provoceren. Sinds ik het beeld gemaakt heb gaat het nog het meest over die leuter, ik maak me daar zelf ook schuldig aan.
Ze komen van Omrop Fryslân met een camera, ik moet een beetje oefenen wat ik ga zeggen.
(wordt vervolgd)
 

Een vraag die veel ZZP-ers (Zelfstandigen Zonder Personeel) zichzelf waarschijnlijk regelmatig stellen, zeker in economisch slechtere tijden. Speciaal voor ZZP-ers uit Smallingerland en Opsterland organiseren de gemeenten Smallingerland en Opsterland, Beleefbibliotheek en de Kamer van Koophandel daarom een informatieavond op
23 september, waar dit thema centraal staat.

Voor ZZP-ers kan het lastig zijn om aan nieuwe opdrachten te komen. Je hebt nieuwe contacten nodig en daarnaast moet je bestaande relaties ook onderhouden. Maar hoe doe je dat? Hoe zorg je ervoor dat je bekendheid krijgt en hoe presenteer je kort en krachtig je bedrijf als je in gesprek gaat met een potentiële klant?
Hierover zullen twee jonge lokale ondernemers hun persoonlijke ervaringen met u delen, namelijk Mark Maas van bouwkundig tekenbureau MARKING en Jan Lammert Sijtsema van het internetbureau Pronamic. Deze laatste geeft u o.a. tips om meer opdrachten te krijgen via internet. De Kamer van Koophandel staat onder de titel “Grip op UW markt” stil bij het ondernemersplan, met specifieke aandacht voor de marketingmix, nuttige netwerken en het Mentortraject. Dit alles draagt bij aan het verkrijgen van meer grip op de markt en dus het vergroten van uw succes!

Uiteraard is er deze avond volop gelegenheid om met andere deelnemers kennis te maken. De informatieavond op 23 september vindt plaats van 19.30 tot 21.30 uur in de Beleefbibliotheek aan het Museumplein in Drachten. Meer informatie over het programma vindt u op www.kvk.nl/startersbijeenkomstnoord. Hier kunt u zich ook opgeven, deelname is gratis.