Alweer de laatste week

Inmiddels ben ik alweer een paar dagen thuis. Een verslag van de belevenissen van de laatste week:

Zondagochtend 31 juli werden we vroeg gewekt, de zon scheen fel, de haven lag vol met boten met toeschouwers en ook op de kade stonden veel mensen. Het was tijd om met z’n allen uit te varen. Wat een spektakel, tienduizenden mensen aanschouwden hoe alle Tall Ships de haven uitvoeren, allen met de zeilen gehesen. Eenmaal uit het fjord gezeild zijn we op de motor verder gegaan naar de startlijn. Deze lag ongeveer tien mijl uit de kust, we moesten op een bepaalde tijd tussen twee marineschepen doorzeilen. De start was volgens  mij spannender dan bij het skûtsjesilen. Drie grote Tall Ships die tegelijkertijd tussen de twee marineschepen door zeilden. Wij hadden aan beide zijden een paar meter over. Een ander Nederlands schip moest ten einde raad de motor gebruiken, om zich er tussen uit te manoeuvreren. ’s Avonds waren overal aan de horizon grote masten te zien, een prachtig gezicht.

Jammer genoeg viel er de volgende dag een windstilte. We dobberden met hoogstens 0,6 knopen over de zee. We gingen zelfs achteruit want de stroming was sterker dan de windkracht… ’s Avonds laat kwam via de marifoon het bericht binnen dat meerdere schepen zich terug hadden getrokken, omdat zij voor de kust lagen en geen kant meer op konden zonder de motor te gebruiken. De jury heeft toen besloten dat woensdag 3 augustus om 12.00 uur de finish ergens op zee zou liggen. Wie er het dichtste bij zou zijn, had gewonnen. Wij zijn als 19e gestart en als 11de geëindigd. De volgende dagen zijn we door gezeild met een hardere wind door het Skagerrak en het Kattegat. Donderdagmiddag hebben we voor de kust van Zweden geankerd, gezwommen en gebarbecued. Later die avond de zeilen weer gehesen en de hele nacht met een erg harde wind verder gezeild richting einddoel Halmstad in Zweden. Alles wat los op het schip stond, viel en veel mensen waren weer zeeziek. ’s Nachts overstag en de zeilen gestreken, tijdens harde wind en veel regen. Een bijzondere afsluiting van het zeilen op zee om ook nog dit ruige weer mee te maken.

Het weekend in Halmstad leek veel op dat in Stavanger. Beide evenementen zijn festijnen die voor mij onvergetelijk geworden zijn, vooral omdat je het op een volledige andere manier meemaakt dan een toerist. Een week op zee zijn is  ook iets wat je niet zomaar weer in je leven mee zult maken, de oneindige zee waar je soms een booreiland ziet en verder alleen maar stilte. ’s Nachts de wachten draaien, zeilen met geen of juist met hele harde wind, zwemmen in de Noordzee naast een dobberende Thalassa en vissen op makreel zijn zomaar een paar belevenissen die niemand mij meer zal afnemen. Als je ooit de kans krijgt om ook zo’n reis mee te maken, pak die dan met beide handen aan! Het was prachtig, mede door de contacten die je met buitenlandse jongeren kunt leggen op je eigen schip of bij ontmoetingen in de havens.

Ik ben heel blij dat ik door de gemeente Smallingerland in de gelegenheid ben gesteld om mee te gaan met de Thalassa.
Bedankt!
 

Tha-ta-las-sa,  Tha-ta-las-sa !

Alle Tall Ships lagen 3 dagen in Stavanger voor het publiek en daarna voeren ze uit voor de zeilwedstrijd. Ieder schip werd opgeroepen een voor een via de marifoon opgeroepen om de haven uit te varen, zo konden de schepen buiten de haven per klasse met de race starten.
Het uitvaren met het schip de Thalassa was een leuke en vrolijke ervaring, die ik niet snel zal vergeten.
Iedereen aan boord stond aan dek. We zwaaiden naar de duizenden mensen op de kade en op de eilanden. Het leukste van de uitvaart was, dat we opvielen tussen de andere schepen. We draaiden namelijk toepasselijke muziek “We are the World, We are the Children”. Als trainees kozen we dit lied uit, omdat aan boord van een Tall Ship meer dan de helft van de bemanning tussen de 15-25 jaar moet zijn. De jonge trainees zijn een nieuwe generatie die leren zeilen op de oude schepen.



Ongelofelijke fanatieke strijd
De start was een fanatieke strijd en ik kon mijn ogen niet geloven. De startlijn bestond uit twee marineschepen en alle schepen wilden zo dicht mogelijk langs het schip, wat het meeste in de wind dreef. Voor de start hees ieder Tall Ship alle zeilen en de motor bleef aan tot op de startlijn. Op de startlijn gingen de motoren uit. Ik zag dat gebeuren bij de 'Stad Amsterdam'. Dat schip voer voor de Thalassa uit langs een marineschip. Niet veel later zeilde de Thalassa langs het marineschip hoog aan de wind en de afstand tussen de schepen was 2 meter. Ongelofelijk weinig!
Aan de andere kant van Thalassa voer een ander schip op 6 meter afstand. Dat was niet spannend, maar toen zeilde de 'Loth Loriën' met een rotgang tussen de Thalassa en de 'Cedon' door. De ruimtes tussen de schepen was maar een paar meter. Ik stond aan dek en dacht dat de raas van de Loth Loriën gingen breken en de giek in tweeën zou springen. 
Volgens de kapitein en de stuurman bevonden we ons wel in een benauwde situatie, maar verder was er was niets aan de hand, zeiden ze. We hoefden niet naar binnen of naar het achterdek. Via de marifoon hoorde de kapitein namelijk, dat de twee schepen de motoren opnieuw moesten starten voor een uitwijkingsmanoeuvre. Dat was maar goed ook, want de "Tha-ta-las-sa" kon geen kant op en dat was spannend.

Geen wind meer
De start was spectaculair, maar na een dag zeilen was er geen wind meer. Geen enkel schip kon het way-point aan de westkust van Denemarken voor dinsdag bereiken. Aan boord vroeg ik aan de kapitein wanneer een race wordt ingekort of afgeblazen. Zijn antwoord: als het zeilen met 0,2 knopen door blijft gaan en andere schepen gaan harder dan wordt de race ingekort. En het was afhankelijk van het schip dat achteraan zeilt, want dat moet ook op tijd in Halmstad aankomen. Daar bereidde men zich voor op het evenement Sail.



Gelukkig zeilden we dinsdag met een snelheid van 2,5 knopen en ander schepen hadden soms geen of nauwelijks wind. De 'Morgenster' was een van die schepen. Het schip dobberde aan de zuidkust van Noorwegen. Via de marifoon maakte de kapitein van o.a. de Morgenster duidelijk om de race te stoppen door de reis voor te zetten met de motor. In het stuurhuis werd mij verteld, dat aan de kust meestal meer wind is. Maar aan de kust is ook meer stroming. Dat kan erg nadelig zijn als er geen wind is. Waarschijnlijk dreef de 'Morgenster' naar de rotsen door die stroming. Een race stoppen gebeurt bijna nooit…

Stuurhuis
Ik was tijdens de race vaak in het stuurhuis, want ieder uur moesten de coördinaten worden genoteerd, de windkracht en de koers. Vervolgens werden die gegevens naar de organisatie gestuurd. Zo werden we in de peiling gehouden. Als ik of andere trainees ons niet meldden in het stuurhuis en we zouden de gegevens niet doorgeven, dan ontstond er onenigheid met de kapitein.
Als de organisatie niet de coördinaten van een Tall Ship had ontvangen, werd dat eerst even aangekeken. Toch werd er dan wel een melding afgegeven naar andere schepen. Alle “toetsers en bellen” zouden afgaan bij de organisatie als een schip 3 x de coördinaten niet had doorgegeven. Als er alarm zou worden geslagen, zouden reddingsbrigades vanuit Noorwegen, Denemarken en Zweden een zoekactie beginnen net als traumahelikopters uit de omgeving.
Het stuurhuis was voor mij het mooiste plekje. En de coördinaten noteren in het logboek vond ik leuke taak. Andere trainees maakten zelfs de zeekaart na, want op een nagemaakte kaart konden de posities van andere schepen worden ingetekend. Op de kaart konden we de zeilkoersen van andere schepen ontdekken. Dat vond ik tof.

Ingekort
De organisatie besloot om woensdagmiddag 12 uur dat de schepen moesten finishen. Welke schip het dichtst bij het way-point was gekomen, won de race! De Thalassa startte als 19de en eindigde als 11de en dat was niet slecht!
Toen de race was afgelopen zeilde de Thalassa verder, want het schip had een snelheid van 6 knopen en op de motor voer het schip precies even snel. Na de wedstrijd bevonden niet alle trainees zich meer in het stuurhuis, zo gingen de jongens vissen. Ze haalden veel makrelen binnen en ook een paar keer rode poon. De kapitein en kok vonden het een prima idee om de vis op te eten. Het diner was die avond super. Bij meeste van ons “liep het water uit de mond” tijdens het fileren van de vers gebakken vis. Niet alle vis kwam op. De rest ging in de vriezer. Na het eten streken we met elkaar de zeilen en gingen we op de motor verder varen naar Zweden. Het was nog anderhalve dag varen.

De volgende dag voeren we rond 2 uur langs de Zweedse kust. De kust bestond uit rotsen en af en toe stonden er huizen op. De zeekust van Zweden is verschrikkelijk mooi. Iedere foto die ik maakte lijkt op een ansichtkaart of een natuurposter. Het schip ging voor de kust voor anker, zo wilde de kapitein eventjes een duik nemen in het zoute water en de kok wilde graag barbecuen. Het vlees moest namelijk op want de vriezer was ’s nachts kapot gegaan.

Laten zien wat het schip kan
De laatste nacht van donderdag op vrijdag wilde de kapitein zeilen. Dat was geen probleem. De wind kwam uit een gunstige richting, zo konden we direct aansturen op Halmstad.
Het schip ging 8,5 knoop en dat was ontzettend leuk. Ik dacht echt: mooi zeilen! Helaas, die nacht nam de wind toe. Het schip haalde die nacht met 800 m2 zeil een top snelheid van 10 knopen. Dat was niet alles, zo ging het schip 30 graden scheef. Een aantal trainees die geen wacht hadden van 8 uur ’s avonds tot 12 uur ’s nachts gleden op plasticzakken van de ene kant naar de andere kant door het schip. Niet alleen trainees gleden heen en weer, het bestek en de stoelen vlogen ook door de salon.
 


Voor mij ging het schip iets te schuin, want toen in bed lag spoelde het water rond in mijn patrijspoortje. Ik kon louter en alleen met cynisme denken: "leuk doorkijkje!"
Ik deed snel de stalen klep dicht. Zo hoorde ik het water minder luid ronddraaien en klotsen tegen het raampje. Als ik ’s morgen wakker werd, deed ik eerst de klep omhoog van het partijspoortje om te kijken of we scheef gingen. Het schip ging meestal al schuin bij windkracht 3 en dan zag ik het water “rondspoelen” voor het glas. Het was net alsof ik keek naar een centrifuge…

Zeg het met foto's!

Aan het begin van de reis hebben we anderhalve dag met z´n allen over de reling  gehangen. Na een zeiltocht van vier dagen zijn we aangekomen in Noorwegen. Daar was ons een rondvaart beloofd maar de werkelijkheid was wel even anders. We hebben een klif beklommen met de naam "Preikestolen" (preekstoel) die 605 meter boven Lysefjord uitsteekt.
Dat was een wandel/klim tocht van 3.8 km die zeker de moeite waard is.

Een dag later zijn we uitgezwaaid door duizenden mensen. Zo vertrekken we naar het startpunt van de race. In het begin hadden we niet veel geluk met de wind. Dat veranderde later.

In Halmstad was de "crewparade". We waren er bijna te laat voor! Er deden 2.000 crewleden mee uit alle landen. De eerste avond in Stavanger ontstond er een feest op de Thalassa. Toen we door Halmstad liepen werd ons gevraagd of de bar die avond weer open was. We hebben dus wel indruk gemaakt!

Deze bel wil eigenlijk niemand meer horen! Als je lekker ligt te slapen en je hoort deze bel dan betekent dat:” ALL HANDS ON DECK”. Soms wel 2 keer in de nacht.

Na 1 week hadden we al een hechte groep die goed kon samenwerken en de grootste lol had.
Het was dus ook niet gemakkelijk voor onze gasten uit Zweden om er bij te komen.
Dit kwam deels door de taal maar uiteindelijk hebben we het samen erg leuk gehad.
Ik had deze reis niet willen missen!

Een update van de hand van deelnemer Johannes vanaf Tall Ship Thalassa:

Vrijdag 29 juli 2011

Vandaag was iedereen een stuk beter uitgerust. Eerst maar eens ontbijten en daarna door naar de sportactiviteiten voor alle Tall Ship teams. Er zou door een paar mensen gekanoot worden maar er was iets mis met de mensen die ervoor moesten zorgen dat alle materialen er waren. Dus zijn we naar het touwtrekken geweest waar we eindigden in de semi-finals. Nadat dit was afgelopen ging iedereen zijn eigen weg zoals het centrum in of chillen op de boot. Rond 2 uur was iederen weer op de boot voor het eten. Dit bestond uit gesneden aardappelen en een mix van kaas, melk, boter en knoflook. Hier hadden we ook nog een lekker lapje vlees bij en salade. Het dessert was er niet en dus krijgen we morgen een lekkerder toetje. Rond 3 uur begon de 'crewparade'. Iedereen deed zo gek als wat om de gezellige sfeer er in te houden. Alhoewel we niets hadden gewonnen bleef het feest onverminderd doorgaan. Niet iedereen vond de crewparty een succes. Ik vond het wel erg gezellig.

Zaterdag 30 juli 2011

Vandaag waren  er verscheidende activiteiten georganiseerd waar men zich eerder voor kon inschrijven. Een ding hiervan was de “preekstoel” beklimmen waar het hoogste punt op zich 604m bevond. Het ergste hieraan was dat het bovenaan heel erg mistig was waardoor er niet erg ver kon worden gekeken. Na de klim én het eten was er nog een kort vuurwerk en shanty muziek. Morgen varen we weg om aan de race naar Halmstad te beginnen. Ook zijn er nog tien nieuwe bemanningsleden aan boord gekomen waaronder 8 Zweden, 1 Belg en 1 Engelse.

Zondag 31 juli 2011

Vandaag varen we weer buitengaats. In een grote parade van Tall Ships gaan we de haven uit. Iedereen leek ons wel te volgen in bootjes of gewoon vanaf de kant. Nadat de bel 4 uur had geslagen begon de race en werd iedereen erg fanatiek. Net voor de start was er ook een stoomschip waar de burgemeester van Stavanger opzat. Om dit schip te groeten moest er heel snel een zeil worden neergehaald en weer op getrokken worden. De race ging niet zo heel snel want er stond niet heel veel wind. Verder zijn de weersvoorspellingen ook heel rustig.

Maandag 1 augustus 2011

Gisteren was er bijna geen wind tot pas heel laat in de avond. Er was ook nog een kapot zeil waar een enkeling tijd instak op het weer te repareren. Het eten van vandaag was aardappelen met salade en ijs na. In de late middag waren er een paar jongens aan het vissen welke binnen een korte tijd 150 makrelen hadden gevangen. Dus in de avond hadden we ook nog een visje bij het brood.

Dinsdag 2 augustus 2011

De dag was eigenlijk één en al rust. We moesten alleen wat vaker “tacken”(overstag gaan) omdat de wind wat meer tegenzat. Er zijn ook een paar schepen gestopt met de race omdat ze een verkeerde inschatting hadden gemaakt waar de wind vandaan zou komen.

Woensdag 3 augustus 2011

Vandaag is besloten dat de race stopt bij een bepaald waypoint en dat degene die hier het dichtst bij in de buurt komt heeft gewonnen. Om 12 uur was de race afgelopen en zijn we nog zo’n 47,8 nautische mijlen van het waypoint verwijderd. Hierna zijn we overgegaan op de motor omdat er tegen de wind en stroming in moet worden gevaren. Dit zal doorgaan tot morgen wanneer we het “Skagerak” uit zijn gevaren. Misschien dat we morgen nog gaan zwemmen en BBQ maar dat kan alleen maar als het mooi weer is. In de nacht bleek er ook iets overhit te zijn in de machinekamer. Hierdoor was er constant een alarm in de stuurhut. Toen uiteindelijk het probleem was opgelost, keerde de rust weer.



Donderdag 4 augustus 2011

Het weer was zo lekker dat we konden zwemmen en barbecuen. Het leek meer op een vrije dag dan dat we wat moesten doen. Toen we rond 5 uur weggingen stak er een 5 Beaufort wind op waar we mooi mee gingen zeilen. Dit ging op zich best wel hard en schuin voor velen. Het gangboord kwam gedeeltelijk in het water. Er gebeurden ook nog een paar ongelukjes, maar gelukkig niets ernstigs. In de nacht moest er ook nog overstag worden gegaan dus moest iedereen op nat dek lopen met een helling van 15 tot 20 graden. Gelukkig ging dit allemaal redelijk vlekkeloos.

Vrijdag 5 augustus 2011

Vandaag zijn we in de haven aangekomen rond 12 uur. Toen het 3 uur was ging het schip weg met een groep bezoekers voor een rondvaart. Ook in Halmstad waren allemaal verschillende dingen georganiseerd. Menigeen wilde liever wat bijkomen van de reis. ’s Avonds was er nog tijd over om de stad in te gaan of bij de kermis te kijken. Velen waren al in de stad geweest toen het schip 's middags met gasten een rondvaart maakte. Later die avond hadden we nog weer een "aankomstbiertje". Dat veranderde in een klein feestje.

Zaterdag 6 augustus 2011

Vandaag hadden we de crewparade met de prijsuitreiking. De crewparade was deze keer wel minder uitbundig omdat iedereen redelijk vermoeid was maar ook doordat de bemanning er niet bij kon zijn. Er was weer een rondvaart gepland met gasten. Na de crewparade was er weer een crewparty. Die vond ik deze keer een stuk mooier dan bij Stavanger. Dit kwam doordat er meer entertainment was ingehuurd zoals een robotman, fire dancers en een acrobaat die aan een touw aan het plafond bungelde. Nadat het feest afgelopen was ging iedereen weer terug naar het schip om vervolgens bezig te gaan met inpakken voor de terugreis. Een enkeling heeft niet eens geslapen. De volgende dag ging de bus om 7 uur weg. Elf uur later kwamen we aan in Harlingen.

Het is wel jammer dat het voorbij is, maar ik denk dat ik volgend jaar weer ga.


 

Zondagochtend 31 juli, een update van Tjerk Hidde:

We gaan de haven bijna weer uit, we hebben hier vier geweldige dagen gehad. Er waren zo’n 4000 jongeren van verschillende schepen in de haven van Stavanger. Het was erg leuk om met allemaal nieuwe mensen te praten over het zeilen natuurlijk, maar ook over de landen waar ze vandaan komen, wat ze studeren etc.
Donderdagmiddag was het begin van het weekend, dus veel Noren waren aanwezig in de haven. Eenmaal aan wal konden we de stad bekijken, andere schepen bezoeken en de haven bekijken. Die stond geheel in teken van dit evenement. Vrijdag waren er sportactiviteiten georganiseerd voor alle bemanningsleden, zoals touwtrekken en kanoën. ’s Avonds hebben wij van de Thalassa een feest georganiseerd op het schip. Veel bemanning van andere schepen kwam langs!

Zaterdagochtend zijn we vroeg met de ferry het fjord overgestoken, waar bussen klaar stonden om ons naar "Preikestolen" (een berg in de vorm van een "preekstoel", hoog boven het fjord, red) te vervoeren. We hebben daar met z’n allen de berg beklommen om een schitterend uitzicht te bewonderen. Helaas was het mistig. We liepen tussen de bergmeren, watervallen en heel veel rotsen door. Jammer dat bijna de hele haven aan deze activiteit mee wilde doen, daardoor was het erg druk…
Toen we terug kwamen waren tien Zweden gearriveerd, die met ons mee zeilen naar Halmstad. We hebben dus voor de komende dagen weer genoeg gespreksstof!

Het grootste spektakel moet nog komen: de uitvaart van alle Tall Ships. Ze verwachten tienduizenden mensen die langs de kant ons staan uit te zwaaien. De organisatie heeft ons de verplichting opgelegd dat we dicht langs de kant moeten varen en met alle zeilen gehesen zodat het publiek alles goed kan zien. 
 

De haven van Stavanger loopt al behoorlijk vol...