Gisteravond toevallig een stukje op tv gezien, waarin sportverslaggever Humberto Tan vertelde nogal wat dierbaren om zich heen heeft zien wegvallen in zeer korte tijd.
De vraag die hem gesteld werd, of hij hier ook ontzettend boos/kwaad om is, beantwoordde hij met nee, iets wat je niet in de hand kan hebben moet je achter je laten, en weer verder.

Ik vond dat een mooie uitspraak, denk er zelf ook zo over, maar nu had hij het ff voor mij verwoordt.

Het is inderdaad heel mooi verwoord, alleen laten emoties zich niet zo gemakkelijk sturen. Zelf heb ik veel verdriet en boosheid ervaren, maar desondanks kun je ook gewoon verder gaan.

Hij heeft daar natuurlijk wel gelijk in, maar soms zijn de emoties inderdaad niet tegen te houden. Ik heb ook al heel wat mee moeten maken, en soms dan heb ik wel de neiging om mijn boosheid eens flink te laten merken.

Eric je weet ik mag graag ouwehoeren, maar kan ook best serieus zijn.
Is het je wel eens overkomen dat je behoorlijk boos/kwaad bent geweest om emotionele redenen. Mijn vraag is dan: Hoe voel je je na die boosheid? opgelucht? of nog bozer? heeft die kwaadheid geholpen? is het beter geworden?
Ik kan me er niet zoveel bij voorstellen, heb zo'n situatie geloof ik nog niet meegemaakt.

Ik ben boos geworden op de artsen, die nalatig zijn geweest en volkomen emotieloos gereageerd hebben.
En heb ik gesprekken met de dokters allemaal gehad, die langs elkaar heen werkten.
Dat heeft mijn rouwproces geholpen, om wel wat voor anderen te doen, die in dezelfde situatie zitten.

ik word regelmatig heel boos, over de oneerlijkheid als ik clienten zie strijden en soms sterven. Boosheid kun je niet zomaar van je af schudden omdat je het niet in de hand hebt dat moet verwerkt worden. Hoe en wat en waar dat is voor ieder individu verschillend.

Ben ook vreselijk boos geweest over de miskramen die ik gehad heb en uiteindelijk had ik het blijkbaar zo opgekropt dat ik na de geboorte van Roos instorte en in therapie ben gegaan. Voor mij een goede manier om het te verwerken en het een plaatst te kunnen geven.

Maaike, kan me voorstellen, dat je wel eens boos bent, omdat mensen de strijd verliezen, met al hun wilskracht en al hun inzet.
Ik kan me ook voorstellen, dat je boos was na je miskramen, dat moet ook verwerkt worden.
Ik heb zelf ook een miskraam gehad en was boos, omdat de dokter niet wilde komen.
Mijn man belde, dat ik hevige pijnen had en maar bleef bloeden.
De dokter zei tegen de assistente, dat ik maar naar de praktijk moest komen.
Ik zei nog tegen mijn man; "Wat?, met emmers eronder ofzo?"
Mijn man heeft 3 keer de dokter gebeld en er gebeurde niets.
Achteraf had ik gecurreteerd moeten worden, dan had ik niet zo hevig gebloed en pijnen gehad en 2 dagen in die bevalling gezeten.
Nu moesten we, nadat alles gebeurd was, weer de dokter bellen, omdat ik heel erg zwak was en volgens mij staalpillen moest hebben, wegens veel bloedverlies.
Dat gebeurde dan, maar ik en mijn man hebben ook een gesprek gehad met die arts, want dat was zeker allemaal niet nodig geweest.
Ze bood haar excuses aan, maar zei, dit is de gang van zaken, wat normaal is.
En ik zei, dat ik dit niet menselijk vond.
In zulke gevallen, ben ik achter gekomen, dat je dus de verloskundige kunt bellen, maar ik stond met 10 weken zwangerschap nog niet onder controle, dus dat had niemand mij verteld.
Dat je in therapie bent geweest, begrijp ik ook.
Ik heb rouwverwerking gevolgd bij Humanitas, na de dood van mijn Vader.
Ik was heel erg geschrokken, wat er allemaal gebeurd was en moest alles verwerken.
Maar waar ik het ook om deed, om hem te herinneren, zoals hij altijd was geweest en niet zoals hij op het laatst was, dat beeld wilde ik kwijt.
Dat is gelukt, met veel vreugde, denk ik aan hem terug.
De mooie tijd, die wij wel samen hebben gehad.