Heel klein en ingetogen, bijna onversterkt, begon Barrelhouse aan de eerste gitaarsolo. Het publiek keek haast ademloos toe. De vingers van de gitarist dansten over de hals van zijn gitaar. Als iemand een speld had laten vallen, dan had je dat kunnen horen. Zo mooi was het.

Barrelhouse greep me bij de keel en liet me niet weer los. Wat bijna timide begon ging groots en meeslepend verder en ik kon eigenlijk alleen maar dansen. De band had goede herinneringen aan Drachten - de stad van het helaas verloren gegane Brúne Jaske - en had er ook duidelijk zin in. Dikke vette blues werd er uitgerold over de aanwezigen en o mijn god, wat ging dat goed.

Het was genieten geblazen en dat droop er dan ook vanaf. Vanaf de eerste noot tot de toegift hebben zowel de band als het publiek plezier gehad. Naderhand vonden de cd-tjes dan ook gretig aftrek.

Iduna had eindelijk wat aan de duur betaalde dansvloervergunning (jawel, die bestaat)  en de vers gelegde nieuwe vloer is dan ook goed ingewijd.

De opwarmer, de Jeroen Sweers Boogie Woogie band, kreeg het publiek helaas minder mee. Ze brachten moderne muziek in een jaren twintig jasje en dat kwam niet helemaal uit de verf. Niet dat ze het slecht deden, bepaald niet, maar toen ze aanspoorden tot meeklappen en ik dat ook daadwerkelijk deed, viel ik al gauw uit de toon. Niemand anders deed het namelijk. Ik ging me er een beetje de dorpsgek van Drachten van voelen en dus ben ik maar gestopt. Stom misschien, maar ik ben niet zo'n held. Wellicht kan dat nog komen als er meer gekken afkomen op wat er in Drachten te doen valt. Want ook vanavond was de belangstelling met hooguit honderd mensen maar matig te noemen.

Vijf daarvan waren trouwens DWJM'ers, ook dat kan beter.